De fûnling fan it Amelân – Adri de Boer

http://www.adri-de-boer.nl

Adri de Boer, een troubadour ten voeten uit. Tien keer stond de Friestalige zanger met zijn liedjes in de finale van het Friese songfestival ‘Liet’. Twee keer won hij met zijn melodieuze vertolking van een eigen lied. Zijn Friestalige programma omvat prachtige luisterliedjes door hem zelf begeleid op gitaar en of piano. Ingetogen en dan weer uitbundig maar altijd uit het hart. Toch schuwt Adri ook het avontuur niet door op zijn albums de muzikale samenwerking aan te gaan met een brassband of pianist en arrangeur Cor Bakker. Vrijwel alle composities zijn van Adri zijn eigen hand, maar ook bewerkingen van Jacques Brell en Frans Halsema behoren tot zijn omvangrijke oeuvre.

De vondeling van Ameland is een lied van Boudewijn de Groot op tekst van Freek de Jonge. Het is afkomstig van de cd “Het eiland in de verte” uit 2004. Het lied vertelt het verhaal van een aangespoelde vondeling op Ameland, die zich meer thuis voelt in de zee dan op het eiland zelf. Uiteindelijk loopt de ex-vondeling vanaf het strand de zee (weer) in en verdrinkt. Het lied stond nooit in een hitlijst, behalve de top-2000 waar het sinds 2006 een positie in neemt, met als hoogste nummer 22 in 2007.

Boudewijn de Groot zijn reactie:

“Ja, mooie versie. Het zou de oude strandjutter kunnen zijn die het verhaal weliswaar in derde persoon vertelt, maar eigenlijk zichzelf bedoelt als hij het over de jutter heeft. Ik versta het uiteraard niet, maar het klinkt alsof het verhaal hetzelfde is gebleven. Een mooi geheel verder en wat mij betreft werkt het uitstekend.”.

De fûnling fan it Amelân

As lyts popke spielde’r oan, op it strân fan ’t Amelân,
fan ’n skip ôfgoaid, oan in rêdingstonne fêstbûn.
Hy hie de waarme see lykas syn memmeskoat wer field
en raasde oant ’n jutter ’m op it strân fûn.

It Amelân bekommere ’m om de jutter, dy’t libbe fan de see, de wyn, har striid.
Se brochten him wat kleantsjes foar it jonkje en sa skarrele de jutter troch de tiid.
Safoll’ leafde krige it jonkje fan de jutter, hy paste goed, wie fol fan soarch, stie altyd ree.
Mar doe’t de fûnling nei in jier begûn te praten, wie syn earste wurdsje…….’see’.

Op it strân fan ’t Amelân boarte de fûnling jierrenlang,
de jutter wie syn master, dy’t him wize lessen learde.
Hy wie altiid op it strân, wie foar de woeste see nea bang
en koe raase oant de floed him kearde.

It Amelân seach krêften yn de fûnling, ‘dy’t mei syn razen de see bespylje kin,
want hoe is it oars doch mooglik, dat de see ’m wer werom lûkt foar in bern.’
En wat hy raasde dat koe net ien fertelle, dat ferwaaide mei de wyn fuort oer it strân,en doe’t se it de jutter fregen, sei dy, ik tink dat hy ropt: ‘Ik kom deroan’.
“Ik kom deroan, ik kom deroan, leave see, moai strân, ik kom deroan!”

Op it strân fan ’t Amelân stie in jongfeint in simmerjûn,
hy sei gjin wurd, mar strûpte stadichoan syn klean út.
De floed makke him wiet, de waarme skoat fan mem werom,
noch ien kear seach er efterom, rûn doe de see yn.

It Amelân seach it út de fierte, d’ jong folwoeksene fûnling, dy’t ider koe.
Se hien’ har boppe op it dún fersamle, doe’t de jutter gûlde dat der wat gebeure soe.
Ynienen begûn de fûnling te razen, syn passyspul klonk dochs fol fan hoop.
Werom nei mem, gjin twivel yn syn eagen, foar’t er yn de weagen fuort wie en fersoop.
“Ik kom deroan, ik kom deroan, leave see, moai strân, ik kom deroan!”

MP3