De fûnling fan it Amelân – Hendrik Waringa

 

In 1963 wordt in Aldeboarn de Friese country band “The Early Birds” opgericht door o.a. gitarist en zanger Hendrik Waringa. Early Bird ontvangt in 1976 de zilveren gitaar uit handen van country nestor Gerard de Vries. In wisselende samenstelling blijft de band tot haar afscheid begin jaren negentig succesvol.

Na een korte stop startte Hendrik Waringa  in 1994 opnieuw Early Bird, dit keer als duo met zangeres Karin Wieling. In september 1996 krijgt Hendrik een beroerte, maar na een lange periode van revalidatie kwam hij er weer bovenop en begon Hendrik weer te zingen. Bij het 50-jarig bestaan van Early Bird in 2013 zijn Hendrik en Karin gestopt. Sindsdien kan Hendrik het spelen en zingen nog steeds niet laten.

De vondeling van Ameland is een lied van Boudewijn de Groot op tekst van Freek de Jonge. Het is afkomstig van de cd “Het eiland in de verte” uit 2004. Het lied vertelt het verhaal van een aangespoelde vondeling op Ameland, die zich meer thuis voelt in de zee dan op het eiland zelf. Uiteindelijk loopt de ex-vondeling vanaf het strand de zee (weer) in en verdrinkt. Het lied stond nooit in een hitlijst, behalve de top-2000 waar het sinds 2006 een positie in neemt, met als hoogste nummer 22 in 2007.

Boudewijn de Groot zijn reactie:

“Ja, mooie versie. Dat een oudere man het zingt vind ik geen enkel probleem. Het zou de oude strandjutter kunnen zijn die het verhaal weliswaar in derde persoon vertelt, maar eigenlijk zichzelf bedoelt als hij het over de jutter heeft. De galm op de stem maakt het misschien iets te afstandelijk en de harp samen met de piano vind ik wat storend. De piano klinkt al wat metalig en dat wordt er door de harp niet beter op. Ik zou hem weglaten of alleen hier en daar als effect (glissando) gebruiken en de piano wat warmer laten klinken. Ik versta het uiteraard niet, maar het klinkt alsof het verhaal hetzelfde is gebleven. Een mooi geheel verder en wat mij betreft werkt het uitstekend, zo’n oudere stem”.

De fûnling fan it Amelân

As lyts popke spielde’r oan, op it strân fan ’t Amelân,
fan ’n skip ôfgoaid, oan in rêdingstonne fêstbûn.
Hy hie de waarme see lykas syn memmeskoat wer field
en raasde oant ’n jutter ’m op it strân fûn.

It Amelân bekommere ’m om de jutter, dy’t libbe fan de see, de wyn, har striid.
Se brochten him wat kleantsjes foar it jonkje en sa skarrele de jutter troch de tiid.
Safoll’ leafde krige it jonkje fan de jutter, hy paste goed, wie fol fan soarch, stie altyd ree.
Mar doe’t de fûnling nei in jier begûn te praten, wie syn earste wurdsje…….’see’.

Op it strân fan ’t Amelân boarte de fûnling jierrenlang,
de jutter wie syn master, dy’t him wize lessen learde.
Hy wie altiid op it strân, wie foar de woeste see nea bang
en koe raase oant de floed him kearde.

It Amelân seach krêften yn de fûnling, ‘dy’t mei syn razen de see bespylje kin,
want hoe is it oars doch mooglik, dat de see ’m wer werom lûkt foar in bern.’
En wat hy raasde dat koe net ien fertelle, dat ferwaaide mei de wyn fuort oer it strân,en doe’t se it de jutter fregen, sei dy, ik tink dat hy ropt: ‘Ik kom deroan’.
“Ik kom deroan, ik kom deroan, leave see, moai strân, ik kom deroan!”

Op it strân fan ’t Amelân stie in jongfeint in simmerjûn,
hy sei gjin wurd, mar strûpte stadichoan syn klean út.
De floed makke him wiet, de waarme skoat fan mem werom,
noch ien kear seach er efterom, rûn doe de see yn.

It Amelân seach it út de fierte, d’ jong folwoeksene fûnling, dy’t ider koe.
Se hien’ har boppe op it dún fersamle, doe’t de jutter gûlde dat der wat gebeure soe.
Ynienen begûn de fûnling te razen, syn passyspul klonk dochs fol fan hoop.
Werom nei mem, gjin twivel yn syn eagen, foar’t er yn de weagen fuort wie en fersoop.
“Ik kom deroan, ik kom deroan, leave see, moai strân, ik kom deroan!”

MP3